En vesent còs un camarada

damb qui sovent avem rigut,

tot l’esperit se m’es esmaugut

e ma gaitat retirada;

mès, qui ne se trebola pas

sus la pensada d’aquel pas

que n’a plus de retorn al monde,

quand l’òme dins l’atge plus fòrt

n’a pas d’amic que le segonde

al duèl d’el e de la mòrt.

André du Pré

(?)

Les Feuilles Sibyllines, Lectoure, 1620 (in I. Girarda, Anthologie des poètes gascons d’Armagnac, d’Astarac..., Auch, 1942, str. 13-15).

Text : René Nelli, La poèsie occitane, Seghers, Paris, 1972, str. 114.

Qui vóu saber qu’es aquó que d’aimar

venga entà mi hèr son aprentissatge:

jo li dirè qu’aquó n’es qu’ua mar

calma tantóst, tantóst plea d’auratge.

Aquó’s un mau qu’óm non gausa blasmar,

ni se faschar que’ns apórte daumatge;

aquó’s quaucom qu’óm non pót exprimar

que salh daus uelhs de quauque beth visatge.

Si tu’n vós donc èste plan avertit

(lo bon Abat es qui monge a patit),

l’amor no’s pót pintrar per poesias,

o, per lo mens, de las colors qu’i cau;

mes, per coneishe’o son ben e son mau,

cau qu’amoros coma jo som, tu sias.

Giulhem de Nauroza

(* 1898- ?)

Sbírky: Cants d’un grilh, Castelnaudary, 1925; Gabèla de cants, Castelnaudary, 1954

Text: René Nelli, La poèsie occitane, Seghers, Paris, 1972, str. 208

Tres joventas sul camin

Non luènh d’Avinhonet, anant cap a Naurosa,

crosèri ièr tres flors d’amor e de beutat

a l’ora ont lo solelh era a pena colcat:

landrejavan amb gaug sul camin de Tolosa.

Aviàn quinze o setze ans, temps de la vida urosa

ont l’èrnha e la dolor encara an pas trucat...

espandint lo perfum del primièr fen copat,

jogava dins lor pel l’aureta amistadosa.

Trufandièras un pauc de mon aire rustic

passeron, e los grilhs mesclavan lor cantic

a lor rire tindant dusc’ al cel de desaire...

Blosas mainadas que’ls galants volon aver

e que me veiretz plus auretz, sens òc voler,

un renadiu remembre en mon còr de trobaire.

Max Roqueta

Sbírka: La Pietat dau matin. (1963)

Text: René Nelli, La poèsie occitane, Seghers, Paris, 1972, str. 226

Çò que cerque, Senhor, en fóra

de tas flors e de tos aucèls

es lo desèrt, es la mar granda

enauçada encar de ta man,

es lo monde nud de tas aubas

quora de tos dets es tombat

lis coma una filha sens rauba.

Deus lo desèrt ai caminat

e deus la mar e dins la nuóch

onte lo monde se despuólha

e dins la claror de tos fuócs

a ta flatinga s’abandona

Joan Larzac

(En l’Oc, 7.- Silenci de mòrt paraula de vida (1976))

Joan Larzac, Obra Poëtica, Institut d’Estudis Occitans, 1986, str. 407

Jògui pas pus ambé la mòrt

ma plaça es d’aqueste band de la vida

e i te menarai

Pòdi pas èstre la mitat aicí

l’autra mitat ambé tu

coma pòdi pas èstre a l’encòp

ara e dins mon passat

Te pòdi ben accordar d’èstre deman nòstre futur

onte voldràs

mas ara puèi que me vòls aicí

veni-ié

http://romanistika.ff.cuni.cz/okcitanie
(c) 1999-2002 Josef Prokop
jprokop@email.cz

Pèire Godolin

André du Pré

Giulhem de Nauroza

Tres joventas sul camin

Max Roqueta

Çò que cerque, Senhor, en fóra